آنسوی خط قرمز؛ جایی که قومیت و سیاست نباید آینده را تعیین کنند»

قومیت و سیاست زمانی ارزشمندند که در خدمت هویت، همبستگی و توسعه باشند؛ اما هنگامی که به ابزار سهمخواهی، حذف شایستگان، تبعیض و ترجیح روابط بر ضوابط تبدیل شوند، به مانعی جدی در مسیر پیشرفت جامعه بدل خواهند شد. راه توسعه از شایستهسالاری، قانونمداری، تخصص، عدالت و منافع عمومی میگذرد؛ بنابراین هرجا قومگرایی یا سیاستزدگی به این اصول آسیب بزند، باید با آن مرزبندی کرد.
عصر زنگی
آنجا که قومیت و سیاست، سدّ راه توسعه میشوند؛ باید خط قرمز کشید
قومیت، اگر مایه هویت و همبستگی باشد، سرمایهای ارزشمند است؛ و سیاست، اگر در خدمت مردم و توسعه قرار گیرد، میتواند موتور محرک پیشرفت باشد. اما آنجا که این دو از مسیر طبیعی خود خارج شوند و به ابزار حذف، سهمخواهی، تبعیض، منفعتطلبی و تقسیم جامعه به «خودی» و «غیرخودی» تبدیل شوند، دیگر نمیتوان سکوت کرد.
در چنین نقطهای باید خط کشید؛ نه بر قومیت، بلکه بر قومگرایی؛ نه بر سیاست، بلکه بر سیاستزدگی و سیاسیکاری.
جامعهای که شایستگی را قربانی وابستگی کند، فرصت را از متخصص بگیرد و جایگاهها را بر اساس نسبتهای قومی، سیاسی، خانوادگی یا شخصی توزیع کند، دیر یا زود هزینه سنگینی خواهد پرداخت؛ هزینهای که تنها متوجه یک فرد یا یک جریان نیست، بلکه آینده یک منطقه را تحت تأثیر قرار میدهد.
توسعه با تعصب قومی ساخته نمیشود؛ با شایستهسالاری، قانونمداری، تخصص، پاسخگویی و عدالت ساخته میشود.
نباید اجازه داد تعلقات قومی، که میتوانند بخشی از زیبایی و تنوع فرهنگی یک جامعه باشند، به دیواری میان مردم تبدیل شوند. همچنین نباید سیاست آنقدر در تار و پود زندگی اجتماعی نفوذ کند که هر مطالبه عمومی، هر انتقاد و هر انتخاب مدیریتی با عینک جناحی و سیاسی سنجیده شود.
جامعه سالم، جامعهای نیست که در آن همه همفکر باشند؛ جامعه سالم، جامعهای است که در آن حقِ شایستهتر بودن، بهخاطر قومیت، سیاست یا روابط، از کسی گرفته نشود.
در مناطق دارای ساختارهای سنتی، عشایری و قومی، مسئولیت نخبگان، مدیران، فعالان اجتماعی و بهویژه رسانهها سنگینتر است. رسانه نباید بلندگوی یک طایفه، جریان یا فرد باشد؛ باید صدای حقیقت، مطالبه عمومی و منافع عمومی باشد.
اگر جایی قومیت، مانع عدالت شد؛ باید ایستاد.
اگر جایی سیاست، مانع شایستهسالاری شد؛ باید ایستاد.
اگر جایی رابطه، جای ضابطه را گرفت؛ باید ایستاد.
و اگر منافع شخصی و گروهی، منافع مردم را به حاشیه راند؛ باید با صدای بلند گفت: اینجا نقطه پایان است.
زیرا توسعه زمانی آغاز میشود که انسانها پیش از آنکه خود را متعلق به یک قوم، طایفه یا جریان سیاسی بدانند، خود را شهروند یک سرزمین و مسئول آینده آن بدانند.
خط کشیدن بر قومگرایی و سیاستزدگی، خط کشیدن بر مردم نیست؛ خط کشیدن بر موانعی است که میان مردم و آینده بهترشان ایستادهاند.
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0