۱۷ مرداد، روز خبرنگار، فرصتی ارزشمند برای پاسداشت تلاشهای بیوقفه و مسئولانه اصحاب رسانه و خبرنگاران شریف و آگاه این سرزمین است؛ آنان که با قلمهایشان چراغ حقیقت را روشن میدارند و با صداقت و تعهد، پل ارتباطی میان مردم و مسئولان میسازند.
مردم به جای تحلیل مسائل بر پایه منطق و منافع جمعی، درگیر دستهبندیهای جناحی و قبیلهای میشوند. در چنین فضایی، گفتوگو جای خود را به مجادله میدهد، و تحلیل، جای خود را به تخریب.
جامعهای که دچار سیاستزدگی است، از درون فرسایش مییابد؛ اما جامعهای که به آگاهی سیاسی دست یابد، راه ترمیم، توسعه و تعالی را در پیش خواهد گرفت.
کلماتش ساده بود، اما نه سطحی.
ما سادگیاش را با سادگی خود اشتباه گرفتیم.
او از زندگی مینوشت،
از خاک، از آسمان، از درخت، از مرگ، از خدا،
اما ما، دنبال شعار بودیم، نه شعر.
وقتی کتابهایش را ورق زدیم،
دیگر خودش را از دست داده بودیم.
در این میان، چالشهای همزیستی اقوام و گروههای دارای پیشینه فرهنگی سنتی در محیط شهری، به یکی از مسائل مهم در فرآیند توسعه اجتماعی و کالبدی شهر لیکک تبدیل شده است. ساختار فرهنگی طایفهای، پیوندهای خویشاوندی قوی، و تعلقات قومی – که در جوامع عشایری بهمئی ریشهدار است – در مواجهه با ساختار اداری، نهادمند و قانونمحور شهر، زمینهساز شکلگیری برخی تضادها و ناهماهنگیهای اجتماعی شدهاند.
اگر قرار است رسانه در بهمئی معنا پیدا کند، نخستین گام، احترام به استقلال خبرنگار و پذیرش نقد به عنوان گامی ضروری برای اصلاح و پیشرفت است. شجاعت در برابر آینهای که واقعیتها را بازتاب میدهد، نشان بلوغ مدیریتی است، نه نشانه ضعف
خادمین موکب شهدای شهرستان بهمئی
اگر خسته شدی، عمود ۹۲ ایستگاه توست…
اگر اشکت روان شد، ما شریک گریهات میشویم…
اگر دلت شکست، نام حسین (ع) را صدا بزن، که اینجا همه چیز با او آغاز شده و با او پایان میگیرد…
این پروژه که مستندات فنی و طرح اجرایی آن آماده شده، نیازمند تسریع در فرآیند تصویب و صدور مجوز توسط وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات است. همچنین، حمایت نمایندگان محترم مجلس، استانداری کهگیلویه و بویراحمد، و مسئولان کشوری از اجرای این طرح، میتواند مسیر توسعه ارتباطات در جنوب استان را هموار سازد.
کسب این موفقیت بزرگ، علاوه بر آنکه نشاندهنده ظرفیتهای فنی و اخلاقی شخص آقای مختاری است، بیانگر استعدادها و توانمندیهای بالای جوانان شهرستان بهمئی در عرصههای ملی نیز میباشد.
سکوت مسئولان دیگر قابلپذیرش نیست. آیا وقت آن نرسیده که مدیریت شهرستان، فرمانداری، راه و شهرسازی، و دیگر نهادهای مسئول، پاسخ شفاف و اقدام عملی ارائه دهند؟ چرا مطالبه صریح و مکرر مردم باید پشت درهای بسته و وعدههای بیثمر دفن شود؟
شما منتخب مردمی هستید که بسیاریشان حتی شغل ثابت ندارند؛ کشاورز، کارگر، دستفروش، بیکار، یا بازنشستهای که با کمترین حقوق، سعی دارد زنده بماند.
آیا میدانید همین مردم، در گرمای طاقتفرسای تابستان جنوب، حتی جرات روشن کردن کولر را ندارند؟! آیا این است رفاه وعدهدادهشده؟