از خاکریزهای خون تا میزهای قدرت؛ شهدا چه می‌پرسند؟

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی عصر زنگی؛
ای مسئولان جمهوری اسلامی ایران،
ای آنان که گاه میزها را بهتر از مردم می‌شناسید و آمارها را بیش از واقعیت زندگی لمس می‌کنید؛
اندکی مکث کنید…
نه برای پاسخ دادن، بلکه برای دیدن.
جامعه امروز، زخمی است؛
زخمی نه از دشمن بیرونی، که از بی‌عدالتی‌های درونی،
از فاصله‌ای که هر روز میان مردم و تصمیم‌ها عمیق‌تر می‌شود،
از سفره‌هایی که کوچک‌تر شده‌اند و صبرهایی که لبریز.
در کوچه‌های این سرزمین،
پدرانی هستند با شانه‌های خمیده از شرم نان،
مادرانی که اضطراب آینده فرزندان را شبانه با خود مرور می‌کنند،
و جوانانی که رؤیاهایشان پیش از تولد،
در پیچ‌وخم بوروکراسی، رانت و تبعیض دفن می‌شود.
در همین خاک،
جانبازان شیمیایی هنوز نفس کم می‌آورند؛
نه فقط از زخم‌های گازهای ممنوعه جنگی،
که از زخم فراموش‌شدن.
دستان تاول‌زده‌ای که روزی برای امنیت این کشور مشت شد،
امروز برای تأمین دارو، درمان و حداقل‌های زندگی می‌لرزد.
آنان که جان دادند،
برای اشرافی‌گری نرفتند؛
برای رانت، ویژه‌خواری و قدرت‌طلبی نرفتند.
رفتند تا عدالت زنده بماند،
تا انسان در این سرزمین، احساس کرامت کند.
اما امروز،
وقتی حق پشت در اتاق‌ها معطل می‌ماند،
وقتی صداقت هزینه دارد و چاپلوسی پاداش،
وقتی شایستگی قربانی وابستگی می‌شود،
چگونه می‌توان از آرمان‌ها سخن گفت بی‌آنکه شرم کرد؟
بدانید انقلاب،
نه با شعار حفظ می‌شود،
نه با تکرار نام شهدا در مراسم و سخنرانی‌ها؛
انقلاب با رفتار عادلانه زنده می‌ماند،
با تصمیمی که بوی مردم بدهد،
با مدیری که درد را لمس کرده باشد، نه فقط گزارش آن را خوانده باشد.
تاریخ، آرام اما بی‌رحم است؛
نه فریاد می‌زند و نه فراموش می‌کند.
و روزی خواهد پرسید:
وقتی جامعه زخمی بود،
وقتی اعتماد در حال فرسایش بود،
وقتی نام شهدا به سپر توجیه تبدیل شد،
شما در کدام سمت ایستاده بودید؟
در سمت مردم؟
یا در سایه منافع شخصی و سیاسی؟

خبرنگار: حسین جعفری نیکو
پایگاه خبری تحلیلی عصر زنگی