«آنان که از خاک برخاستند تا آسمان بماند؛ مرثیه‌ای حماسی بر عهد ناگسستنی ایثار»

به قلم حسین کرم نسب

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ
سلام بر حقیقتی که هرگز نمی‌میرد،
سلام بر نام‌هایی که از تقویم‌ها فراتر رفتند
و سلام بر مردانی که رفتند
تا ما بمانیم…
در تاریخ ملت‌ها، لحظه‌هایی هست که زمان از حرکت بازمی‌ایستد؛
نه از سر سکون،
که از عظمتِ آنچه رخ داده است.
لحظه‌هایی که انسان، قدِ تاریخ می‌ایستد
و سرنوشت، در برابر ایمان سر فرود می‌آورد.
آنان از خاک برخاستند؛
نه برای فتح زمین،
که برای نجات معنا.
دست‌هایشان خالی بود،
اما دل‌هایشان لبریز از یقین.
قدم‌هایشان بر مین و آتش می‌لغزید،
اما نگاهشان، مستقیم به افق وعده الهی دوخته شده بود.
آنان جنگیدند،
نه با هیاهو،
بلکه با سکوتی که از جنس بصیرت بود.
نه برای نام،
بلکه برای آن‌که نام ایران
در قاموس غیرت،
همچنان با عزت نوشته شود.
در آن هنگامه که آهن و آتش،
بر پیکر انسان می‌تاخت،
این ایمان بود که زره می‌شد؛
این اخلاص بود که سپر می‌گرفت؛
و این شهادت بود که معنای پیروزی را از نو تعریف می‌کرد.
آنان رفتند،
اما نرفتند…
در رگ‌های این سرزمین جاری شدند،
در حافظه وجدان ملت ماندند،
و در سکوت هر شب،
به ما یادآوری کردند
که امنیت، میراثی رایگان نیست
و عزت، بی‌هزینه به دست نمی‌آید.
امروز، ما وارثان همان راهیم؛
راهی که با خون امضا شد
و با مسئولیت باید ادامه یابد.
راهی که از ما نمی‌خواهد بمیریم،
بلکه می‌خواهد
درست بایستیم،
درست بفهمیم،
و درست عمل کنیم.
شهدا، از ما اشک نمی‌خواهند؛
آنان بصیرت می‌خواهند.
آنان مرثیه نمی‌طلبند؛
آنان وفاداری می‌طلبند.
وفاداری به حقیقت،
به عدالت،
به مردم،
و به آن آرمانی که برایش
از همه‌چیز گذشتند.
سلام بر آنان که رفتند
تا پرچم فرو نیفتد؛
سلام بر آنان که سوختند
تا چراغ بماند؛
و سلام بر راهی
که اگر درست فهمیده شود،
ملت را به مقصد خواهد رساند.