محمد طاها درخشان طی حکمی از سوی مدیرکل صنعت و معدن استان کهگیلویه و بویراحمد به‌عنوان سرپرست اداره صنعت و معدن شهرستان بهمئی منصوب شد. در همین راستا، فرزاد دموری از مسئولیت خود تودیع شد.

به گزارش پایگاه خبری عصر زنگی ،فرزاد دموری، رئیس کمیسیون نظارت و دبیر کمیته تنظیم بازار شهرستان بهمئی، با انتشار پیامی رسمی از پایان دوره مسئولیت خود خبر داد. متن کامل پیام خداحافظی ایشان به شرح زیر است:

به گزارش پایگاه خبری عصر زنگی ،پیشنهاد رسمی مدیر پایگاه خبری “عصر زنگی” در خصوص تقویت جذب خیرین در حوزه بهداشت و درمان شهرستان بهمئی مطرح نموده که قابل تأمل است

به‌منظور افزایش شفافیت، سرعت و امنیت در معاملات ملکی، بنگاه‌های املاک شهرستان بهمئی ملزم به بهره‌برداری از سامانه ملی «کاتب» شدند. این سامانه با ثبت الکترونیکی مبایعه‌نامه‌ها و اجاره‌نامه‌ها، از جعل اسناد، بروز اختلافات حقوقی و معاملات غیرمعتبر جلوگیری کرده و روند نظارت بر بازار مسکن را تسهیل می‌کند.

با حکم مدیرکل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای استان کهگیلویه و بویراحمد، خدا خواست عالی‌نسب به‌عنوان سرپرست اداره راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای شهرستان بهمئی منصوب شد.

محمد بهرامی» عضو هیات استانی نظارت بر عملکرد و حل اختلاف شوراها شد

امروز صدای مردم بهمئی این است: ما آب می‌خواهیم، ما برق پایدار می‌خواهیم، ما اینترنت مناسب می‌خواهیم، ما امکانات درمانی می‌خواهیم، ما می‌خواهیم ظرفیت‌های گردشگری‌مان به فرصت تبدیل شود. ما دیگر وعده نمی‌خواهیم؛ ما عمل می‌خواهیم.

ریاکاری، اگر درمان نشود، مانند ویروسی مهلک، جامعه را به ورطه نابودی می‌کشاند. اما اگر با اراده‌ای راسخ و صدایی بلند، نقاب‌های دروغین را از چهره‌ها برداریم، می‌توانیم فردایی روشن‌تر بسازیم؛ فردایی که در آن صداقت ستاره راهنما و ستون پیوندهای انسانی باشد

معلمان ایل بهمئی تنها آموزگاران درس نبودند، بلکه میراث‌داران تاریخ و فرهنگ این ایل بودند. آنها به کودکان آموختند که از کجا آمده‌اند، چرا باید به ریشه‌ها و اصالت‌های خود افتخار کنند، و چگونه هویت‌شان ارزشمندترین گنجینه آنهاست. زبان مادری، آداب و رسوم، قصه‌ها و افسانه‌های گذشتگان را به آنها منتقل کردند و با این آموزه‌ها، به کودکان دلگرمی و اعتماد به نفس بخشیدند تا بتوانند در جهانی بزرگ‌تر، سرافراز و استوار بایستند.

صدای او انعکاس همان طبیعت بود: پرصلابت چون قله‌های کوه سفید، و در عین حال پر از غم و شکوه همانند سایه‌های کوه سیاه. وقتی می‌خواند، می‌شد صدای بادهای کوهستان، زلالی چشمه‌ها و خاطرات هزارساله ایل بهمئی را در حنجره‌اش شنید. این آوازها تنها قطعه‌ای موسیقی نبودند؛ بخشی از هویت جمعی یک قوم بودند که قرن‌ها در دل این سرزمین زیسته و فرهنگ و غیرت خود را حفظ کرده‌اند.