«خدایا… خونِ کودکانِ میناب را به که بسپاریم؟»

خدایا…
امشب با دلی آکنده از داغ، نه برای شکایت از تقدیر، که برای گلایه از سکوتِ زمین، با تو سخن می‌گوییم.
تو شاهد بودی؛ شاهدِ کودکانی که هنوز رؤیاهایشان را زندگی نکرده بودند، مادرانی که چشم‌انتظار بازگشت عزیزانشان ماندند، و پدرانی که به جای در آغوش گرفتن فرزندانشان، تکه‌هایی از خاطره را به خاک سپردند.
خدایا… فرزندانِ میناب، به فرمانِ رئیس‌جمهوری که دستش به خون بی‌گناهان آلوده است، به شهادت رسیدند. پیکر برخی چنان در آتش کینه سوخت که تنها نشانی از آنان باقی ماند، و برخی دیگر حتی برای آخرین وداع نیز پیدا نشدند؛ گویی زمین، امانت‌های تو را در آغوش کشید و آسمان، زودتر از ما آنان را در آغوش رحمت خویش جای داد.
پروردگارا… داغِ مادری که قبری برای گریستن ندارد را چگونه می‌توان تحمل کرد؟ اشکِ پدری که میان تکه‌های خاک، نام فرزندش را جست‌وجو می‌کند، تا کجا باید بر زمین بریزد؟
خدایا… ما از تو انتقامِ کور نمی‌خواهیم؛ ما اجرای عدالتت را می‌خواهیم. انتقامی که از جنس خشم انسان‌ها نیست، از جنس حق است؛ همان حقی که هیچ خونِ مظلومی را بی‌پاسخ نمی‌گذارد.
تو خود فرموده‌ای که از خونِ مظلوم نمی‌گذری. پس ما امروز، دست‌های خالی اما دل‌های شکسته‌مان را به سوی تو بلند کرده‌ایم و می‌گوییم:
ای دادگرترین دادگران… اگر زمین از اجرای عدالت ناتوان است، اگر سیاست، حقیقت را قربانی قدرت کرده است، اگر قاتلان، خود را پشت میزهای زرین پنهان کرده‌اند، تو عدالتت را برپا کن.
خدایا… انتقام خونِ کودکان میناب، انتقام اشکِ مادران، انتقام غربتِ پیکرهایی که بی‌نشان ماندند، و انتقام قلب‌هایی که تا ابد با این داغ خواهند تپید، از تو می‌خواهیم.
و یقین داریم که وعدهٔ تو حق است؛ روزی خواهد آمد که هیچ ستمگری راه گریزی از محکمهٔ عدالتت نداشته باشد، و خونِ شهیدان، چراغِ رسواییِ ظالمان گردد.
آمین، ای پروردگارِ خون‌های بی‌گناه و ای پناهِ دل‌های شکسته.