آنجا که دین از رفتارها زخم می‌خورد؛ نه از نقدها

عصر زنگی | سرمقاله
هیچ سرمایه‌ای برای یک جامعه، ارزشمندتر از اعتماد مردم نیست و هیچ اعتمادی، بدون صداقت و عدالت پایدار نمی‌ماند. دین نیز از این قاعده مستثنا نیست. آنچه ایمان را در دل‌ها زنده نگه می‌دارد، پیش از هر سخن و شعاری، رفتار انسان‌هایی است که خود را پایبند به ارزش‌های دینی می‌دانند.
تاریخ بارها نشان داده است که دین، بیش از آنکه از نقدهای اندیشمندانه آسیب ببیند، از رفتارهای نادرستی آسیب دیده که در پوشش دین یا با ادعای دینداری انجام شده‌اند. هرگاه میان گفتار و کردار فاصله ایجاد شود، هرگاه عدالت قربانی منفعت‌طلبی گردد، هرگاه صداقت جای خود را به ریا، تبعیض و سوءاستفاده بدهد، نخستین قربانی، اعتماد مردم خواهد بود.
جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری رفتارها را می‌بیند و قضاوت می‌کند. نسل جوان، دین را تنها در کتاب‌ها و سخنرانی‌ها جست‌وجو نمی‌کند؛ بلکه آن را در انصاف، امانت‌داری، رعایت حقوق مردم، مسئولیت‌پذیری و احترام به کرامت انسان‌ها می‌سنجد. اگر این ارزش‌ها در عمل دیده شوند، ایمان استوارتر می‌شود و اگر نادیده گرفته شوند، فاصله میان جامعه و ارزش‌های دینی افزایش می‌یابد.
از این رو، پاسداری از اعتقادات مردم، تنها با سخن گفتن ممکن نیست؛ بلکه با عمل به اخلاق، عدالت و مسئولیت اجتماعی تحقق می‌یابد. هرکس که به نام دین سخن می‌گوید یا در جایگاهی اثرگذار قرار دارد، باید بداند که رفتار او می‌تواند امید و اعتماد بیافریند یا برعکس، به این سرمایه ارزشمند آسیب برساند.
دین، آیینه اخلاق است و اخلاق، معیار صداقت انسان‌ها. هر اندازه این آیینه شفاف‌تر باشد، جامعه نیز روشن‌تر و امیدوارتر خواهد بود. حفظ این شفافیت، وظیفه‌ای همگانی است؛ زیرا آینده ایمان در هر جامعه، بیش از هر چیز، به رفتار امروز ما گره خورده است.