حاج محمد (شمسالله) جشنی، از مدیران باسابقه صنعت نفت کشور و از ذاکران اهلبیت (ع)، بر اثر سانحه رانندگی در محور بهبهان – اهواز دار فانی را وداع گفت. وی از چهرههای فعال فرهنگی و مذهبی در مناطق نفتخیز جنوب به شمار میرفت.
دروازه قرآن شهر لیکک که با هزینهای چند ده میلیاردی و بهعنوان نماد ورودی شهر اجرا شده بود، تنها یک سال پس از افتتاح با ریزش سنگهای نما مواجه شد؛ حادثهای که هرچند تلفات جانی نداشت، اما خسارات مالی به خودروها وارد کرد و ضعف جدی در نظارت بر پروژههای عمرانی شهری را آشکار ساخت.
بارشهای اخیر در شهر لیکک بار دیگر ضعف زیرساختهای دفع روانآب و نبود سیلبند مؤثر را آشکار کرد. شواهد میدانی نشان میدهد در صورت تداوم بارندگی تنها به مدت یک ساعت دیگر، بخشهای قابل توجهی از شهر در معرض سیلاب گسترده قرار میگرفت؛ موضوعی که ضرورت اقدام فوری، علمی و پیشگیرانه مدیران شهری را دوچندان میکند.
یک فعال فرهنگی و اجتماعی شهرستان بهمئی با انتقاد از بیتوجهی مسئولان استانی به زیرساختهای عمرانی این منطقه، از استاندار کهگیلویه و بویراحمد و نماینده مردم در مجلس خواست تا نگاه عادلانهتری به شهرستان بهمئی داشته باشند. وی با اشاره به محور مرگبار ماغر–لیکک، تأکید کرده است که توسعه متوازن، عدالت عمرانی و ایمنسازی راههای مواصلاتی، حق مسلم مردم صبور و شریف بهمئی است.
عنوان مقاله:
تحلیل روانشناختی و اجتماعی خودکشی در استان کهگیلویه و بویراحمد: شناسایی عوامل زمینهای و پیشنهاد راهکارهای پیشگیرانه
دادستان مرکز استان کهگیلویه و بویر احمد گفت: حکم قصاص نفس قاتل مرحوم دکتر داودی در دیوان عالی کشور، تائید شد این حکم در ملاء عام اجرا خواهد شد.
مردم و رسانههای شهرستان بهمئی بارها فریاد زدهاند، نوشتند، هشدار دادند و مطالبه کردند که این جاده مرگ باید سامان یابد، اما دریغ از پاسخی درخور و اقدامی شایسته از سوی مسئولان شهرستان و استان. هر روز تأخیر در رسیدگی به این محور، یعنی احتمال مرگ جوانی دیگر و داغدار شدن خانوادهای دیگر در کهگیلویه و بویراحمد.
اهالی روستای کفشکنان با ابراز نگرانی، تأکید کردهاند: «تاریکی و سکوت حاکم بر روستا تنها با بازگشت جریان برق پایان مییابد. ما از مسئولان شهرستان بهمئی و استان کهگیلویه و بویراحمد درخواست میکنیم تا هر چه سریعتر نسبت به رفع مشکل اقدام کرده و برای آینده، نمایندگی یا پایگاهی دائمی برای خدمات برق در روستا ایجاد کنند.»
صدای او انعکاس همان طبیعت بود: پرصلابت چون قلههای کوه سفید، و در عین حال پر از غم و شکوه همانند سایههای کوه سیاه. وقتی میخواند، میشد صدای بادهای کوهستان، زلالی چشمهها و خاطرات هزارساله ایل بهمئی را در حنجرهاش شنید. این آوازها تنها قطعهای موسیقی نبودند؛ بخشی از هویت جمعی یک قوم بودند که قرنها در دل این سرزمین زیسته و فرهنگ و غیرت خود را حفظ کردهاند.
