صندلی‌هایی که بهای ماندنشان را مردم می‌پردازند

عصر زنگی: در هر نظام مدیریتی، مسئولیت یک امانت است، نه امتیازی برای ماندگاری. زمانی که مدیری، با وجود ناتوانی در حل مشکلات و تحقق اهداف، تنها برای حفظ جایگاه خود بر صندلی مدیریت اصرار می‌ورزد، هزینه این ماندن را در نهایت مردم، کارکنان و آینده آن مجموعه پرداخت می‌کنند.
کارشناسان مدیریت معتقدند یکی از مهم‌ترین موانع توسعه، «صندلی‌سالاری» است؛ پدیده‌ای که در آن، حفظ جایگاه مدیریتی بر شایسته‌سالاری، پاسخگویی و کارآمدی غلبه می‌کند. در چنین شرایطی، تصمیم‌های نادرست، تعلل در حل مسائل و از دست رفتن فرصت‌های پیشرفت، پیامدهای اجتناب‌ناپذیر این رویکرد خواهد بود.
مدیریت، عرصه خدمت است، نه میدان حفظ قدرت. مدیری که توان ادامه مسیر را ندارد، اما همچنان بر ماندن اصرار می‌کند، در عمل مسیر رشد سازمان را مسدود کرده و فرصت را از نیروهای متخصص و توانمند می‌گیرد. در مقابل، مدیر مسئولیت‌پذیر، منافع عمومی را بر منافع شخصی ترجیح می‌دهد و هرگاه احساس کند دیگر قادر به ایجاد تحول نیست، با شجاعت، مسئولیت را به فردی شایسته‌تر واگذار می‌کند.
تقویت فرهنگ پاسخگویی، ارزیابی مستمر عملکرد مدیران و پایبندی به شایسته‌سالاری، از مهم‌ترین الزامات حکمرانی و مدیریت کارآمد است. جامعه بیش از هر زمان دیگری به مدیرانی نیاز دارد که ماندگاری خود را نه در طول دوران مسئولیت، بلکه در کیفیت خدمت، صداقت و اثرگذاری‌شان معنا کنند؛ زیرا در نهایت، این مردم هستند که بهای ماندن یا رفتن مدیران را می‌پردازند.