دین را خرج دنیا نکنیم؛ خود را خرج دین کنیم

عصر زنگی//لیکک
دین، امانتی الهی و راه هدایت انسان است، نه ابزاری برای کسب قدرت، ثروت و شهرت. بزرگ‌ترین انحراف آن‌گاه رخ می‌دهد که انسان به جای آنکه خود را در مسیر حق فدا کند، دین را وسیله تأمین منافع شخصی خویش قرار دهد.
در طول تاریخ، پرچم حق همواره بر دوش انسان‌هایی بوده است که از آسایش، مقام، ثروت و حتی جان خویش برای دفاع از حقیقت گذشته‌اند. آنان هرگز دین را نردبانی برای رسیدن به دنیا ندانستند، بلکه دنیا را ناچیزتر از آن دیدند که ایمان را با آن معامله کنند.
در مقابل، خطرناک‌ترین چهره‌های تاریخ کسانی بوده‌اند که جامه دینداری بر تن کردند، اما دین را در خدمت نفس، قدرت و منفعت قرار دادند. آنان با زبان از ایمان گفتند، اما در عمل، ایمان را سرمایه تجارت دنیا ساختند. این همان آفتی است که اعتماد مردم را می‌فرساید و چهره ناب دین را غبارآلود می‌کند.
دینداری حقیقی یعنی آنکه انسان، خود را وقف دین کند؛ نه آنکه دین را وقف خواسته‌های خویش سازد. مؤمن راستین، اگر لازم باشد از مال، مقام، آبرو و آسایش خود می‌گذرد، اما هرگز اجازه نمی‌دهد حتی ذره‌ای از حقیقت دین، قربانی منفعت شخصی او شود. او می‌داند که عزت در خدمت به حق است، نه در بهره‌برداری از نام حق.
دکتر علی شریعتی با بیانی ماندگار، این حقیقت را چنین به تصویر می‌کشد: «خدایا! رحمتی کن تا ایمان، نام و نان برایم نیاورد… از آنان باشم که پول دنیا را می‌گیرند و برای دین کار می‌کنند، نه آنان که پول دین را می‌گیرند و برای دنیا کار می‌کنند.» این سخن، مرز میان ایمان صادقانه و دین‌فروشی را به روشنی ترسیم می‌کند.
امروز نیز جامعه بیش از هر زمان دیگری به انسان‌هایی نیاز دارد که دین را امانتی الهی بدانند، نه سرمایه‌ای برای کسب قدرت و شهرت. هر جا انسان‌ها خود را هزینه دین کرده‌اند، عزت، عدالت و آزادگی شکوفا شده است؛ و هر جا دین هزینه مطامع افراد شده، چیزی جز بی‌اعتمادی، تفرقه و انحراف به جا نمانده است.
دین، چراغ هدایت است؛ خاموش کردن نور آن با دود منفعت‌طلبی، بزرگ‌ترین خیانت به ایمان و جامعه است. راه رستگاری آن است که ما خود را خرج دین کنیم، نه دین را خرج خود.

خبرنگار: حسین جعفری نیکو
پایگاه خبری تحلیلی عصر زنگی